Фотаздымак з выяваю ірляндзкага мху пры натуральным асьвятленьні прынёс Андрэа Оттэсэну з унівэрсытэту Мэрылэнду першае месца па вэрсыі Нацыянальнага навуковага фонду ЗША і часопісу “Навука“. Гэны мох расьце багата на якіх схілах скалаў Эўропы і Паўночнае Амэрыкі ля Атлянтычнага акіяну, але здымак зроблены пад водамі акіяну, дзе ён таксама здабываецца дзеля карагінану, якое ў ім утрымліваецца. Гэтае рэчыва ўжываецца ў харчовай прамысловасьці як напаўняльнік ці згушчальнік. А фотаздымак звычайнае водарасьці паказвае, якімі складанымі насамрэч ёсьць нават прасьцейшыя арганізмы.
Першае месца з папярэднім намінантам падзяліў Кай-хунь Фунь са шпіталю ў Ганконгу, дасьледуючы захворваньне шчытападобнай залозы ў 33-гадовай кітайскай жанчыны. Падчас гэтай працэдуры ён і атрымаў кампутарную тамаграму… далікатных структураў унутры чалавечага носу. Рознакаляровыя паражніны ў разрэзе носу зьнізу - ёсьць прыдаткавыя пазухі, запоўненыя паветрам. Менавіта з-за іх паражэньня і пакутуюць, напрыклад, алергікі.
Мятал са шчыльнасьцю стужкі атрымалі студэнт і хімік Гарвардзкага ўнівэрсытэту, расплавіўшы прыпой. Пасьля ён быў зьмешчаны ў тонкую сыліконавую трубку. Застылы прыпой можна было зьвязаць нават у вузел, але тым ня меней, ён працягваў праводзіць электрычнасьць.
Фотаздымак ёсьць толькі ўрыўкам відэароліку, што паказвае, якім чынам нікацін імітуе нэрвовыя імпульсы для цэнтру задавальненьняў мозгу. З дапамогай кампутарнай 3d-графікі Донна ДэСмэт і Джэйсан Гэрэра са студый Гэрда стварылі мадэль “фізыялягічнага мэханізму нікацінавае залежнасьці”.
Здымак паходзіць з кароткамэтражнага фільму “Трансфармацыі Мёбіўса раскрытыя”, зьнятага Дугласам Н.Арнольдам і Джонатанам Рогнэсам з унівэрсытэту Мінэсоты. У фільме паказана, наколькі прасьцей выглядаюць складаныя гэамэтрычныя трансфармацыі пры спробе аддаліць пэрспэктыву.
If you liked my post, feel free to subscribe to my rss feeds
BlogoSquare